เมื่อคนเรานั้นเชื่อมั่นใน ความ”ซื่อสัตย์” ชีวิตของคนเรานั้นจะพบแต่สิ่งดีๆ

จงเชื่อมั่นในความ”ซื่อสัตย์” แล้วเวลาจะคัดแต่ “สิ่งดีๆ” เข้ามาหาคุณเอง

“ซื่อสัตย์” ถูกหนุ่มน้อย นามว่า “ฉลาด” ทิ้งลงทะเลซื่อสัตย์พย า ย า ม

ว่ายน้ำจนมาถึงเกาะแห่งหนึ่งเมื่อขึ้นฝั่งได้ซื่อสัตย์ก็นอนพัก อยู่บนหาด

ทรายเค้าพย า ย า มคิดหาวิธีที่จะกลับขึ้นแผ่นดินใหญ่สิ่งที่ซื่อสัตย์หวัง

ก็คือเรือสักลำ ที่ผ่านมาทางนี้บ้างอยู่ๆ ซื่อสัตย์ก็ได้ยินเสียงเพลงแววมา

แต่ไกลเขารีบลุกขึ้นและมองไปยังต้นเสียงนั้นมีเรือลำหนึ่งกำลัง มุ่งมายัง

เกาะนี้บนเรือลำนั้นมีธงผืนเล็กโบกสะบัดอยู่บนธงนั้นเขียนคำว่า “ความสุข”

ที่แท้เป็นเรือของ “ความสุข” นั่นเอง ซื่อสัตย์จึงตะโกนเรียกความสุข

“ความสุข ความสุข ผมคือซื่อสัตย์ คุณช่วยพาผมขึ้นฝั่งได้ไหม”

เมื่อความสุขได้ยินก็พูดกับซื่อสัตย์ว่า“ไม่ได้ๆ หากผมพาคุณขึ้นมา

ด้วยผมจะหมดสุขเพราะผู้คนมากมายในสังคมยุคนี้ พอพูดความจริงแล้ว

กลับไม่มีความสุขเลยขอโทษนะซื่อสัตย์ผมรับคุณขึ้นมาไม่ได้”

พูดเสร็จความสุขก็จากไปผ่านไปสักครู่หนึ่ง“ตำแหน่ง” ก็ผ่านมา ซื่อสัตย์ตะโกนเรียก

“ตำแหน่งตำแหน่ง ผมคือซื่อสัตย์ผมขออาศัยเรือของคุณขึ้นฝั่งได้ไหม”

พอตำแหน่งได้ยินก็รีบหันหัวเรือให้ห่างออกไปจากนั้นก็หันมาพูดกับซื่อสัตย์ว่า

“ไม่ได้ ไม่ได้ซื่อสัตย์คุณจะขึ้นมาอยู่กับผมไม่ได้ คุณรู้ไหมกว่าผมจะได้ตำแหน่ง

นี้มามันย า กเย็นเพียงใดหากผมพาคุณมาอยู่ด้วยเดี๋ยวผมก็ซวยนะสิ

เดี๋ยวผมจะสูญเสียตำแหน่งยังไงผมไม่ขออยู่ร่วมกับคุณ” ซื่อสัตย์น้ำตาคลอ

เบ้ามองตำแหน่งที่รีบออกเรือจากไปอย่ า งสิ้นหวังรู้สึกสับสนในตนเองเป็นอย่ า ง

ยิ่งแต่สิ่งที่มันทำได้ก็เพียงแค่ รอ รอ และก็รอเท่านั้นอยู่ๆ ท่วงทำนองที่ไม่ค่อยจะ

เข้ากันนักก็แว่วดังขึ้นเรือลำหนึ่งบรรทุก “แข่งขัน”เป็นจำนวนมากผ่านมาซื่อสัตย์

จึงตะโกนเรียก “แข่งขัน แข่งขัน ผมขอขึ้นเรือของคุณได้ไหม”“คุณเป็นใคร

คุณมีประโยชน์แค่ไหนกับพวกเรา” แข่งขันตะโกนถามมาซื่อสัตย์ไม่อย า ก

พูดอะไรมากเพราะเกรงว่าจะพลาดโอกาสเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาแต่ซื่อสัตย์ก็คือซื่อสัตย์

“ผมคือซื่อสัตย์” เขาตอบ

ขบอคุณที่มา Junjaonews

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น