เราทุกคน อาจมีเวลาอยู่ด้วยกันกับลูก 10 ปีเท่านั้น (เขียนไว้ดีมาก)

ลูกนั้นเราจะมีเวลากับเขามากที่สุดก็เพียงระยะ 10 ปีแรกเท่านั้นเองพอหลังจากนั้นเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกัน

จะเริ่มลดลงซึ่งในปีแรกนั้นเราจะได้อุ้ ม ลู กนอน 6 เดือนแรกแล้วพอจากนั้น

“ลูกจะนอนได้เอง”

เวลาในการอุ้ ม ลู กก็มีแค่ 1 ปีเท่านั้น เพราะว่า…หลังจากนั้น

“เขาก็เดินได้เอง”

เราก็มีเวลาในกอดเล่นกับลูกได้เพียง 2 ปีเท่านั้น พอหลังจากนั้น

“เขาก็ไม่ยอมให้กอดนานๆ”

แล้วเราก็จะมีเวลาพูดให้ลูกฟังเพียงแค่ 3 ปีแรกเท่านั้นเพราะ… หลังจากนั้น

“เขาจะเริ่มไม่ฟังเราแล้ว”

เรามีเวลาอยู่กับลูกตลอดเพียง 10 ปีเท่านั้นเอง เพราะ…หลังจากนั้น

“เขาจะไม่ยอมอยู่บ้านกับเราแล้ว”

และอย ากจะอยู่กับเพื่อนมากกว่า เราก็จะดูแลลูกได้อ ย่ า งดีที่สุดก็เพียง 15 ปีแรกเท่านั้นเองเพราะ…หลังจากนั้น

“เขาก็ไม่อย ากให้เราดูแล เขาเองก็มีชีวิตของเขา”

และบางคนก็สามารถดูแลตัวเองได้แล้วไม่อ ย า กจะเป็นภาระของใครลูกเองเขาก็ต้องการจะมีใช้ชีวิตของเขา

มีแบบแผนชีวิตของตัวเอง หลังจากนั้น

“เราอาจจะไม่ได้เจอลูเลย”

เวลาอาจจะไม่ตรงกันแล้ว เวลาของใครสักคนก็หมดลงเหมือนกันในวันที่ลูก

ยังอยู่กับเราก็ควรจะใช้เวลาอยู่กับลูกค้าให้คุ้มพอเขาโตแล้ว เขามีครอบครัว มีภาระหน้าที่ มีเป้าหมาย

มีความฝันเป็นของตัวเองเขาเริ่มทำงานและเริ่มมีเวลาน้อยลงแล้ว วันนั้นมันมาถึงแน่นอนก็อ ย่ าได้ยึดติด

อะไร เพราะ… นั่น “มันชีวิตเขา”คุณเองก็มีชีวิตของคุณไม่ควรจะวางความคาดหวังอะไรไว้กับลูก เพราะ… ถ้าคุณรักลูก

“คุณจะไม่เอาภาระเอาความคาดหวังอะไรของตัวเองไปให้เขาแบก”

ในช่วงเวลาที่ตั้งแต่แรกเกิดไปจนถึง 15 ปีเรายังอยู่กับเขาได้เต็มที่ก็จงกอบโกยช่วงเวลานั้นไว้ให้ดี

 

ขอบคุณบทความ k r u s tory.com