“ยังมีคนรอกินข้าวทุกวัน” แต่..ผมทำแต่งานจนลืมครอบครัว

ขยันมากไป มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่ดีเลย และเรื่องต่อไปนี้ คือ “ค่าโ ง่ ”

จากคนบ้ างานที่อย ากสอนคนบ้างานให้เข้าใจเมื่อทุกอย่างมีราคาที่

ต้องจ่ายไม่มีอะไรได้มาฟ รีๆ แล้วบางครั้งความสำเร็จก็ต้องแลกด้วย

การสู ญเสียบางอย่างเมื่อ 39 ปีที่แล้ว ผมเอง ได้เริ่มต้นทำงานกับบริษัท

การเงิน ที่มีขนาดใหญ่ อันดับ 3 ของโลกเมื่อ 35 ปีที่แล้วผมได้แต่งงาน

กับผู้หญิงที่ผมรัก เราสัญญาว่าจะสร้างอนาคตร่วมกันเธอคนนั้นจะเป็นคน

ข้างหลังเพื่อให้ผมประสบความสำเร็จ ทางการงานและในขณะที่การงาน

ของผมก้าวหน้าไปมากเมื่อ 29 ปีที่แล้ว ภรรย าของผม ได้คลอด

ลูกชายคนแรกให้ผม ขณะที่ผมติดประชุมที่ญี่ปุ่นและผมขอโทษเธอ

ผมสัญญากับเธอว่า จะขอเวลาทำงานอีกสักระยะเพื่อครอบครัวให้ได้

สบายกว่านี้ แล้วผมกลับเมืองไท ยรับขวัญลูกและขอโทษภรรย าด้วย

ตำแหน่งงาน ที่ก้าวหน้า ฝันของเราใกล้เป็นจริงแล้วเมื่อ 24 ปีที่แล้ว

เธอคลอดลูกสาว ที่เราเฝ้ารอคอย และผมเองได้เห็นหน้าลูกสาวเพียง

วันเดียวเพราะต้องเดินทางไปประชุมใหญ่ที่ออสเตรเลีย ผมบอกกับเธอ

ว่าจะทำงานอีกไม่นานแล้วเวลาทั้งหมดที่มี จะเป็นของครอบครัวตลอดไป

เพื่อทดแทนเวลาที่ผ่านมาเมื่อ 13 ปีที่แล้ว งานของผมได้ก้าวหน้า

จนก้าวขึ้นเป็นเบอร์ 2 ในภาคพื้นเอเชียแปซิคฟิคซึ่งมันเป็นเรื่องที่ดีมาก

แต่ภรรย าผมเธอขอ “หย่ า” เพื่อเริ่มชีวิตใหม่ที่เธอบอกว่าผมไม่เคยให้

เธอแล้วสุดท้ายเธอบอกว่า ชีวิตคู่ ไม่ได้ต้องการแค่ทรัพย์สินเงินทอ ง

จนเกิน เก็บแต่ต้องการความอบอุ่นมั่นใจจากอ้อมกอดคนเป็นสามี

เติมเต็มในคืนอ้างว้างมากกว่าแล้วเธอก็แยกจากไป ส่วนลูกปู่และย่า

ท่านจะดูแลอย่างดีเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ลูกชายคนโตซ้ อนท้ายมอเตอร์ไซด์

เพื่อนประส บ อุ บั ติ เ ห ตุและเขาได้จากไปผมบินกลับจากญี่ปุ่นทั้งๆ

ที่มีงานสัมนาสำคัญ และแม่บอกว่า ลูกชายเกเรเลี้ยงย ากผมกอดลูกสาว

บอกกับเธอว่าพ่อไม่ดีเอง ต่อไปพ่อจะให้ทุกอย่าง ขอเวลาอีกนิดนะ

เมื่อ 7 ปีที่แล้ว ก่อนแม่สิ้นใจ แม่บอกกับผมว่าอย่าเอาแต่ทำงาน จนลืมว่า

ลูกต้องการอ้อมกอด จากพ่อ อย่าปล่อยให้เธอ รอคอยอย่างตั้งตารอ

เมื่อ 5 ปีที่แล้ว พ่อจากไป ตามแม่ญาติๆ ก็พากันพูดคุยโดย ที่ผมแอบ

ได้ยินว่าพ่อตรอมใจที่แม่จากไปกับเรื่องหลานสาว ตามผู้ชายข้าง

บ้านไปอยู่ทางใต้แกมัวโทษแต่ตัวเองว่าเลี้ยงหลานได้ไม่ดี ขณะที่ผมก้าวสู่

จุดสูงสุดทางการงานแล้ว ผมมีทุกอย่างที่ต้องการ และสิ่งที่ผมได้มาไม่มี

อะไรได้มาฟรีเพราะการ สู ญ เ สี ย บางอย่าง แลกกับความสำเร็จมันคุ้ม

ค่าจริงหรอ? ต่อไปผมจะกลับไปชดเชยเวลาที่ผม โ ก ง ไปจากครอบครัว

และล่าสุด 3 ปีที่แล้ว ห ม อ บอกว่า ผมเป็น โ ร ค ซึ ม เศร้าต้องกินย าน่า

แปลกอยูนะ ที่ผมมีครบทุกอย่างแต่กลับอ้างว้าง คนที่รักจริงๆ ก็ไม่มี มีแต่

คนจ้องจะกอบโกย ไม่มีใครเหมือนพ่อแม่ ภรรย าและลูกๆ ของผมเลยตอน

นี้ผมเข้าใจ สิ่งที่ภรรย าผมบอกแล้วถึงตอนนี้แล้วมันสายไป ไม่มีใครทนรอ

คอย ย า ว นาน ผมยอมแลกทุกอย่างกับการเป็นคนหาเช้ากินค่ำ พออยู่พอกิน

แค่ให้ได้ อยู่ร่วมกับ ทุกคนสักช่วงชีวิตหนึ่งก็ยังดี ใครที่เป็นแบบผม คิดให้ดีนะ

ว่ามันคุ้มหรือเปล่า

 

ขอขอบคุณ มดงาน บ้านรอยยิ้ม