ใจคนั้นย ากแท้ที่จะหยั่งถึง “เหมือนหมาที่ว่าดุ ยังไม่น่ากลั วเท่าใจคน”

ในซอยบ้ านจะมีหม าตัวนึงมันคงไม่ค่อยชอบขี้หน้าผมเท่าไหร่ ทุกครั้งที่ผมเดินผ่านหน้าบ้ านมัน

มันจะเห่ า กระโจนใส่ประตูเหล็กอย่ างบ้ าค ลั่ งปานกับว่าผมเคยไปฆ่ าแม่มัน ต า ย

เวลาผมไปซื้ อของหน้าปากซอยผมเคยเล่าให้พ่อฟังว่าไม่กล้าไปกลั วหม า

พ่อบอกผมว่าไม่ต้องกลั วหรอก..หมาที่ดุที่สุด ให้ลูกชิ้นมันทุกวันๆซักวันมันก็จะเชื่องเอง

นับแต่วันนั้นผมเจียดเงิน 5 บ าทซื้ อลูกชิ้น 1 ไม้ผมกินสองลูกแบ่งหม า 2 ลูกทุกวัน

วันแรกๆมันแทบจะกระโ ด ด กั ด มือผมให้ได้ถ้าไม่มีประตูเหล็กผมคงมือขๅดไปแล้ว

วันเวลาผ่านไปไม่นาน มันไม่เห่าผมอีกเลย กระดิกหางรอผมทุกเย็นวันหนึ่งเจ้าของบ้ านปิดประตูไม่สนิท มันวิ่ง

กระดิกหางมาหาผม หยอกเล่นกับผม สนุกสนานตั้งแต่วันนั้นเราเป็นเพื่อนกัน วิ่งเล่นกันมาโดยตลอด

โตมาผมจึงนึกถึงคำพ่อสอน..หม าที่ว่าดุ ๆ เราหยิบยื่นไมตรีให้มอบความเป็นมิตรให้

“ดุแค่ไหนก็กลายเป็นเชื่อ ง”แต่กับคนต่อให้เราดีแค่ไหนจริงใจแค่ไหน เลี้ยงอ าห ารดีแค่ไหนก็ยังหั กหลังเราได้

ลูกชิ้นไม่กี่ไม้ซื้ อใจหมาได้ตลอดชีวิตกับคนต่อให้เลี้ยงดีแค่ไหน ก็เชื่อใจไม่ได้จริง ๆ

“หม าที่ว่าดุ.. ยังไม่น่ากลั ว เท่าใจคน”

อย่ าดูถูกหม า…เพราะมันซื่ อสัตย์กว่าใครบ างคน

บ างคน… ก็ดีด้วยจริงๆ

บ างคน… ก็ดีแค่ต่อหน้า

บ างคน… ก็เอาเราไปนิ น ท า

บ างคน… ก็คอยอิจฉาเรา

หน้าที่ของเราก็แค่รั กษ าคนดีๆไว้

ส่วนคนอื่นก็แค่ผ่านเข้ามาในชีวิต แค่เราอย่ า เ สีย ความเป็นตัวเราก็พอไม่จำเป็นต้องฉลาด

กับเรื่องที่ควรแกล้งโ ง่อาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่าโลกไม่ได้สอนให้เราใจร้ า ย

แต่โลกสอนเราให้รู้จักร ะ วั ง ตั ว

 

เรียบเรียงโดย คิดกลับด้าน

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น